Wystawa Studentów Arteterapii

Zapraszamy na wystawę STUDENTÓW ARTETERAPII  pt. H O R Y Z O N T Y, którą można zobaczyć w Galerii na Piętrze od 2 października do 21 listopada 2026. Wystawa zakończy się finisażem 20.11.2026 o godzinie 18:00.

Horyzont jest granicą, ale nie końcem. Jest miejscem, w którym to, co znane, spotyka się z tym, co dopiero możliwe. 

Wystawa H O R Y Z O N T Y prezentuje prace studentów Arteterapii, podejmujących różnorodne tematy, perspektywy i doświadczenia. Łączy je zainteresowanie człowiekiem, jego wewnętrznym światem, relacjami z innymi oraz otaczającą rzeczywistością. Twórczość staje się tutaj przestrzenią wolności, poszukiwania i autoekspresji. Nie zawsze prowadzi do jednoznacznej odpowiedzi czy zamkniętej formy. Czasem ważniejsze od tego, co zostaje stworzone, jest samo bycie w procesie - zatrzymanie się, uważność, eksperymentowanie, poszukiwanie własnego języka i odkrywanie tego, co wcześniej pozostawało niewidoczne.

W świecie, który nieustannie przyspiesza, tworzenie pozwala się zatrzymać. Daje możliwość spojrzenia na rzeczywistość z innej perspektywy, przyjrzenia się własnym emocjom, myślom i doświadczeniom. To przestrzeń, w której można nie tylko mówić, ale również słuchać, obserwować i komunikować się poza słowami.

Sztuka staje się także pomostem między człowiekiem, a drugim człowiekiem. Obraz, forma, kolor, gest czy materiał mogą stać się sposobem na wyrażenie tego, co trudno powiedzieć wprost. Mogą otwierać przestrzeń dialogu, spotkania i wzajemnego rozumienia. Prezentowane prace nie tworzą jednej opowieści. Są zbiorem różnych horyzontów – indywidualnych sposobów patrzenia, odczuwania i rozumienia świata. Każda praca wyznacza własną perspektywę, a ich zestawienie pozwala dostrzec, jak różne mogą być nasze doświadczenia i jak wiele może wydarzyć się pomiędzy nimi.

Różnorodność podejmowanych tematów determinuje język wypowiedzi. W wystawie pojawiają się prace operujące obrazem, słowem, dźwiękiem ale także takimi mediami jak performance, praca z obiektem, wideo czy monodram. Każdej pracy towarzyszy odrębna opowieść, często bardzo osobista, rozbudowana. W powstawaniu tych opowieści biorą udział nie tylko podpisani pod nimi autorzy, ale także osoby współtowarzyszące w drodze ich konstruowania; rodziny, partnerzy, przyjaciele, bliscy.

H O R Y Z O N T Y są zaproszeniem do patrzenia dalej – poza to, co oczywiste, znane i już nazwane. Bo być może najważniejsze w twórczości nie jest osiągnięcie określonego celu, lecz droga, którą pokazujemy, zanim go odnajdziemy. 

Na wystawę składają się wybrane prace osób studiujących na I i II stopniu kierunku Arteterapia w Katowickiej Akademii Sztuk Pięknych, prezentujące różnorodne sposoby twórczej ekspresji – od grafiki, przez działania multigraficzne i wykorzystanie narzędzi cyfrowych, po interdyscyplinarne poszukiwania na styku sztuki, eksperymentu i osobistego doświadczenia.

Judyta Bernaś, Michał Klasik, Paulina Tarara
 

Studenci arteterapii, którzy biorą udział w wystawie:

Liliana Arsenicz, Magdalena Basińska, Wiktoria Borecka, Milena Famuła, Anna Gawron, Anna Karasiewicz, Oliwier Kaźmierczak, Viktoria Knapik, Monika Kolarczyk, Justyna Kowalska, Anna Kucharek, Malwina Misky, Julia Nowak, Tomasz Olszewski, Katarzyna Pieruch, Maja Postka, Antonina Rzeszotarska, Yana Sendetska, Olga Wardęga, Alicja Więcław Weronika Wicher, Zuzanna Wilczek.

 

 

Zespół kuratorskie:

Dr hab. Judyta Bernaś jest profesorem w Katedrze Intermediów i Scenografii w Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Prowadzi Pracownię Działań Multigraficznych, w której rozwija autorskie metody pracy dydaktycznej oparte na eksperymencie, łączeniu różnych mediów oraz pracy projektowej, równocześnie rozwijając interdyscyplinarne podejście do grafiki artystycznej oraz działań na pograniczu sztuk wizualnych. Była prodziekan (2016–2020) i dziekan Wydziału Artystycznego (2020–2024). Od 2024 roku pełnomocnik ds. kierunku Arteterapia z ramienia ASP w Katowicach na międzyuczelnianych studiach I stopnia prowadzonych przez UŚ, ASP, AM. Jako tutorka w Programie Stypendialnym Ministra Kultury Gaude Polonia (2019, 2023) wspiera rozwój młodych artystów z zagranicy.

Artystka wizualna, w twórczości bada cielesność jako dylemat między fizycznością a metafizyką. Posługuje się wieloznacznością dzieła sztuki, prowokując odbiorcę do refleksji nad relacją sacrum i profanum. Analizuje kobiecość w kontekstach kwestionujących tradycyjne pojmowanie, narzucone przez kulturę i religię, oraz sposoby, w jakie sztuka może reinterpretować społecznie utrwalone wzorce. Jej prace łączą wrażliwość estetyczną z refleksją filozoficzną, podejmując dialog między cielesnym doświadczeniem a transcendentnym wymiarem istnienia.
 

 

 

Michał Klasik  To co mam przed oczami nie jest tym co zobaczyłem” 

W swojej praktyce artystcznej skupia się na kwestii doświadczenia ciała, procesach komunikacji, relacji człowieka z otoczeniem. Sztuka jest dla niego miejscem spotkania, transformacji, obszarem badań i refleksji. Prowadzi zajęcia na kierunku arteterapia, gdzie łączy praktykę artystyczną z refleksją nad terapeutycznym wymiarem sztuki. Pracuje z obiektem, rzeźbą, instalacją. Często używa materiałów “biednych”, odrzuconych. W ASP Katowice prowadzi zajęcia z przedmiotów Rzeżba i Działania Interdyscyplinarne.

 

 

 

 

 

 

Paulina Tarara jest artystką wizualną, kognitywistką i inżynierką. Pracuje jako asystentka na ASP w Katowicach, w Katedrze Intermediów i Scenografii oraz na UJ w Krakowie, w Katedrze Kognitywistyki na Wydziale Filozoficznym. Równocześnie realizuje doktorat na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, koncentrując się na przecięciu sztuki i nauki. Jej praktyka artystyczna integruje badania naukowe w proces twórczy i artystyczny, proponując niekonwencjonalne perspektywy wobec podejmowanych tematów. Poprzez łączenie metodologii sztuki i nauki dąży do tworzenia nowych sposobów doświadczania i interakcji ze światem, co pozwala zrozumieć ją na głębszych poziomach niż podczas poruszania się tylko w obszarze nauki bądź sztuki. Eksploruje granicę, w której nauka dostarcza informacji sztuce, a sztuka nauce. Interesuje ją słowo – jego materialność, symbolika i zdolność do kształtowania rzeczywistości. Przemieszcza się pomiędzy kilkoma rzeczywistościami językowymi, obserwując, jak język wpływa na percepcję, myślenie i sposób istnienia w świecie. Słowo stanowi komplementarną część jej praktyki artystycznej. Pisanie jest dla niej równoległym procesem twórczym, a prace wizualne są jedynie jego symbolicznym dopełnieniem, próbą uchwycenia tego, co rozwija się w języku.